Archiwa tagu: „Tenisklub”



Wybaczyć nie znaczy zapomnieć

Maria Szarapowa powiedziała „zawiodłam” i wzięła pełną odpowiedzialność za to, co się stało. Taki już los tenisisty, że sam dobiera sobie ludzi, którymi się otacza, i ponosi konsekwencje ich działań. Nawet te najbardziej bolesne.

Winnego w sprawie Szarapowej wcale nie trzeba szukać daleko. Winna sama sobie jest Szarapowa. Bez względu na to, czy wiedziała czy też nie; czy świadomie przyjmowała lek, czy przeoczyła listę, czy może bezgranicznie zaufała komuś, komu przytrafiło się to fatalne w skutkach niedopatrzenie. Taki już los tenisisty, że sam dobiera sobie ludzi, którymi się otacza, i ponosi konsekwencje ich działań. Rosjance można nawet współczuć. Opowieści o nieprzeczytanym liście odkładam na bok – to usprawiedliwienie rodem z podstawówki, kiedy pies zjadał zadania domowe. Dlaczego winię Szarapową, a jednocześnie potrafię jej współczuć? Płaci ogromną cenę – nie za darmo, za błędy. To ona firmuje swoim nazwiskiem nienaganną dotychczas machinę, której sama nie tworzy.

Pozytywny wynik kontroli antydopingowej i całej zamieszanie musi rzutować na jej całą karierę. Po prostu musi. Nawet jeśli nie ma dowodów, że Meldonium poprawiał jej osiągi w poprzednich latach, że przyczynił się do wielkich sukcesów, to tak wielkiej plamy nie da się zmazać. To substancja, która poprawia regenerację, ale i na wydolność wpływa korzystnie. Szarapowa przyjmowała ją od 2006 roku. Zakazana jest od 1 stycznia 2016 roku, ale jej działanie się nie zmieniło. Skoro pomaga teraz, pomagała i wcześniej. Dlatego jak najbardziej zrozumiałe sugestie, że grała nie fair, pojawiają się i będą się pojawiać. Rywalki, które wspomagania nawet legalnego się wystrzegały, mają prawo czuć się oszukane.

Pokorne przyznanie się do błędu i skrucha, mocne postanowienie poprawy i ta poprawa nie wymarzą z biografii 28-letniej businesswoman tenisowego światka takiego incydentu. Jej nazwisko już zawsze będzie się pojawiać przy okazji największych skandali dopingowych, a władze tenisowe użyją tego przypadku jako doskonałego alibi. Kiedy ktoś zarzuci zamiatanie afer pod dywan, powiedzą: Marię Szarapową zdyskwalifikowaliśmy. O mocniejszy i bardziej przekonujący przykład działań programu antydopingowego naprawdę trudno.

12834585_10207407569619006_1140644978_n

Pięciokrotna triumfatorka turniejów wielkoszlemowych otrzymała cios nokautujący, okropnie bolesny. A najbardziej ucierpiał jej wizerunek, czyli to, co tak pielęgnowała. Kariera karierą, dyskwalifikacja sama w sobie „Maszy” aż tak nie zaszkodzi. Formę można odbudować, nikt trenować jej przecież nie zakaże, Wielkie Szlemy są co roku, medal olimpijski już ma. Ale rysy na kryształowym wizerunku wyszlifować już się nie da. Pozostanie mniej lub bardziej przypudrowana.

Natychmiast od Szarapowej odwrócili się sponsorzy. TAG Heuer i Nike podjęły radykalne kroki, Porsche „tylko” wstrzymał zaplanowane działania, których częścią miała być Rosjanka. Oni – w przeciwieństwie do kibiców, którzy potrafili wybaczyć i usprawiedliwić – patrzą tylko na swój interes. Wybaczają nie z dobroci serca, a wyliczeń marketingowców i dyrektorów finansowych. Można to uznać za niemoralne, bo jedna z twarzy Nike to Justin Gatlin, którego przeszłość jest naszprycowana wpadkami. Pierwszą zaliczył jeszcze w 2001 roku, druga w 2006. Wystarczyło, by zaczął wygrywać, i Nike w 2015 roku zaproponowała mu kontrakt. Ale wtedy, kiedy był najszybszy, a występy na bieżni przyćmiły skandale.

Nie trudno sobie więc wyobrazić koncern Nike witający Rosjankę z otwartymi rękoma i oferujący jej kolejny lukratywny kontrakt – oczywiście, po świetnym powrocie i kilku zwycięstwach.

Jeden punkt Szarapowa już zdobyła. O aferze poinformowała sama, przeprosiła i przyznała się do błędu. Ile było w tym sprawnych działań PR-owych nie roztrząsam. Lance Armostrong speców od wizerunku z najwyższej półki też miał do dyspozycji bez liku, ale „przepraszam” i „przyznaję się” przez gardło już mu nie przeszły. Rysa na wizerunku legendy to nie legenda rozmieniona na drobne.



Sztuka porażki

Nie zamierzam analizować porażek Agnieszki Radwańskiej z Marią Szarapową i Flavią Pennettą. Kto oglądał te spotkania, wie, co się stało. Kto zna tylko wynik, w połączeniu z relacjami wie wszystko, co wiedzieć powinien.

Awans Polki do półfinału pozostaje kwestią otwartą. Kiedyś reporter telewizyjny zapytał Simona Ammanna, czy może jeszcze odebrać Puchar Świata Adamowi Małyszowi. Odpowiedział: „matematyka podpowiada mi, że tak”. Dopóki więc matematyka pozwala nam wierzyć w wyjście krakowianki z grupy, nie ma potrzeby ocenianiać występu. I ja też nie będę tego robił przedwcześnie.

***

Radwańska zachowała się dziś jak prawdziwa mistrzyni wbrew odbierającym jej ten szlachetny tytuł. Wyszła i nie owijała na konferencji prasowej w bawełnę. Całą winę za porażki wzięła na siebie. Powiedziała wręcz, oczywiście inaczej dobierając słowa, że zawaliła. Nie było tłumaczenia, że kort za wolny, że oświetlenie źle na nią działo, że to czy tamto. Owszem, mówiła o zmęczeniu, ale w kontekście braku koncentracji, który też sobie wytknęła.

Sportowcem łatwo być, gdy wszystko idzie jak z płatka, a komplementy i gratulacje sypią się z każdej strony. Znacznie trudniej, kiedy mimo wcześniejszych aspiracji i rozbudzonych apetytów porażka podąża za porażką, a w kraju spada fala krytyki. Wtedy poznaje się wielkiego sportowca.

Pod adresem Rafaela Nadala w Madrycie, a potem Paryżu kierowana naprawdę trudne pytania. Momentami nieprzyjemne – nie dlatego, że złośliwe czy obrażające, ale dotyczące jego porażek. Potrafił odpowiedzieć z wielką klasą, spokojnie tłumacząc przyczyny i szukając ich raczej we własnych słabościach, aniżeli otaczającej go rzeczywistości. Radwańska sukcesów Hiszpanowi może pozazdrościć – klasy na pewno nie.

***

Na Wimbledonie, na kortach Rolanda Garrosa czy Flushing Meadows zagwarantowany występ ma około 100 czołowych tenisistek. Ale do WTA Finals zakwalifikowało się tylko osiem najlepszych w tym sezonie. Kiedy piłkarze wywalczyli awans do finałów mistrzostw Europy obok 22 innych drużyn (Francja jako gospodarz występ ma zapewniony), trafili na pierwsze strony gazet. Radwańska prędzej trafi na czołówki, przegrywając.

Kwalifikacja do WTA Finals ucieszyła, ale przeszła bez takiego echa jak porażka z Marią Szarapową. A usta krytykom Polki spróbowała zamknąć sama Rosjanka, w fantastycznym stylu rozbijając dwa dni później Simonę Halep i pokazując, że nie przyjechała do Singapuru na poły zdrowa. Potwierdzała to także Flavia Pennetta. Losy jej kariery spoczęły w rękach właśnie Szarapowej, która może już w piątek odesłać Włoszkę na emeryturę.

Niedzielni krytycy po imponującej wygranej Rosjanki z Rumunką, wiceliderką światowego rankingu, w dużej mierze zamilkli. Nie podkreślali, że może to nie Polka była tak słaba, ale rywalka tak mocna? Nawet jeśli do szczytu formy sporo jej brakuje, co oddał pojedynek z Pennettą, porażka z Szarapową ujmy nie przynosi. Bo tak grająca „Masza” to w tym momencie główna faworytka do zwycięstwa w całej imprezie.

***

Nic nie trwa wiecznie, także kariera Radwańskiej. Za kilka lat, kiedy za sukces będzie brany awans którejś z polskich tenisistek do czołowej „50”, na co się niestety zapowiada, smutna rzeczywistość rzuci inne światło na wyniki krakowianki. I pozwoli części krytyków dojść do wniosku, że może ten finał i dwa półfinały Wimbledonu, półfinał Australian Open, 16 tytułów, pięć występów z rzędu w WTA Finals i kilka lat regularnie w Top 10 nie były jednak takie złe…



Szczęśliwe czas liczą

Agnieszce Radwańskiej i Belindzie Bencic finał w Tokio odbijał się czkawką w Wuhan. Ale Polka i Szwajcarka nie były w tym sezonie osamotnione. Żadna zawodniczka walcząca w weekend o tytuł nie przełożyła tego na dobre występy po niedzieli.

Życie tenisistki, jak i tenisisty, do łatwych nie należy. Podróże, przesiadki, wieczne pakowanie – a sum na koncie pozazdrościć można tylko kilku, no, kilkudziesięciu. Regulamin i grafik pozostają nieubłagane. Nikt terminarza całej imprezy nie zmieni dla jednej zawodniczki, jeśli mowa o turnieju z 64 uczestniczkami, nawet jeśli nazywa się Agnieszka Radwańska i kilkanaście godzin wcześniej zachwycał się nią cały tenisowy świat.

Agnieszkę właśnie i Bencic połączył ostatnio nie tylko finał w Tokio, a wcześniej jeszcze w Eastbourne, ale i fatalny występ w Wuhan. Polka gorzej nie mogła wylosować, bo w pierwszej rundzie trafiła na Venus Williams. I odpadła, grając bezbarwnie, walcząc nie z rywalką, a z samą sobą; pewnie ze zmęczeniem i fizycznym, i psychicznym, bo przecież to nie tour robotów ani niezawodnych maszyn (jeśli w ogóle ktoś kiedyś takową stworzył). Szwajcarka wytrwała niewiele dłużej. Pierwszą rywalkę (Alję Tomljanović) jeszcze pokonała, w drugim meczu przeciwko Camili Giorgi ciało zmusiło ją do kreczu.

Kiedy na Twitterze pisałem, że nasza tenisowa chluba wyraźnie pecha, w odpowiedzi otrzymałem, że Bencic też grała w finale w Tokio, też musiała wsiąść do samolotu i odbyć równie długą podróż, a jednak nie przeszkodziło jej to w odniesieniu zwycięstwa. Zaznaczyłem, że Williams i Tomljanović, z całym szacunkiem dla tej drugiej, to trochę inna półka. Ktoś przypomniał ubiegłoroczny Roland Garros na poparcie swej tezy, zapominając chyba, że na Wimbledonie ta sama dziewczyna z Zagrzebia urwała krakowiance ledwie dwa gemy.

Statystyki oddają tendencje – grasz w finale, nie licz na kolejny dobry turniej, zwłaszcza jeśli to rozgrywki z sześcioma etapami. Przeanalizowałem: z 22 finalistek w branych przeze mnie pod uwagę zawodach tylko jedna – Carla Suarez Navarro na początku sezonu – dotarła po kilku dniach w 64-osobowych rozgrywkach do ćwierćfinału. Reszta kończyła zmagania najczęściej w pierwszej lub drugiej rundzie. Pomijając kilka tenisistek o niższej renomie lub generalnie nie błyszczących na przestrzeni całego sezonu, mowa o wspominanych Radwańskiej i Bencic, Caroline Wozniacki, Karolinie Pliszkovej, Jelenie Janković, Andrei Petkovic czy Elinie Switolinie. Czyli topowych tenisistkach, które zawsze wymienia się w kontekście walki o tytuły.

Ofiar finałów było więcej i to nie tylko w turniejach z 64-osobową stawką. Nie tak dawno w Seulu życiowe rezultaty uzyskiwała Aljaksandra Sasnowicz. Tydzień życia – grała jak z nut, a jeszcze potrafiła powiedzieć, że w sumie to nie do końca jest zadowolona ze swojej postawy. Dopiero w finale zatrzymała ją Irina-Camelia Begu. Białorusinka do Taszkientu mogła jechać z podniesioną głową, ale wyjeżdżała na tarczy. Poddała mecz drugiej rundy. Zdarzały się i twardsze lądowania. Lucie Hradecka w maju, po turnieju w Pradze, w którym musiała uznać wyższość jedynie rodaczki Pliszkovej, pojechała do Trnavy, żeby zagrać w rozgrywkach ITF. Nie wygrała nawet jednego spotkania, a jej pogromczynią okazała się Chorwatka z trzeciej setki.

Czas w tenisie się nie zatrzymuje – nigdy. Nie ma chwili wytchnienia, bo punkty uciekają, a punkty to też pieniądze, to ranking czy przepustka do WTA Finals w przypadku niektórych z wyżej wymienionych. Im zawodniczka dalej zajdzie w obecnym turnieju, tym częściej i bardziej nerwowo musi spoglądać na zegarek, spiesząc na kolejne rozgrywki. Gdzieś między tym wszystkim zaczyna gubić się radość z tenisa. Ale jak tu się dziwić, skoro czas to pieniądz?



Nawet wdzięczne „dzień dobry”…

Zastanawiałem się, o czym dziś napisać. Miałem trzy pomysły. O szacunku w tenisie – można za tydzień, to temat ponadczasowy. O piłkach – można i za miesiąc, w sam raz na wakacje. O Wimbledonie, który już nigdy nie będzie taki, jaki był – nie ma co zwlekać.

Nie pojechałem na Wimbledon. Na początku, kiedy pierwsze piłki latały nad trawiastymi kortami All England Club zrobiło mi się przykro. Mogłem wsiąść do samolotu nawet w ostatniej chwili i stanąć choćby raz czy dwa w chyba najsłynniejszej kolejce świata, czekając aż kupię upragnioną wejściówkę i trafię na jeden z kortów. Ale dzięki temu, że zostałem w domu, zobaczyłem, jak zmienił się Wimbledon. W Londynie na pewno bym tego nie dostrzegł, a raczej nie usłyszał.

Nie mam na myśli obiektów, bramek wejściowych, trybun, biura pasowego czy jeszcze innych składowych najsłynniejszego tenisowego klubu na świecie. To się zmienia – normalne. Coś dobudują, coś wyremontują. Dzisiejsze Wembley ma niewiele wspólnego z tym, na którym Jan Tomaszewski zatrzymał Anglię. Poza nazwą, miejscem i takimi tam. A jednak to Wembley.

Wimbledon zmienił się nieodwracalnie. Dla nas – dla polskich miłośników tenisa. W naszych umysłach. Nie pamiętam, który mecz The Championships był dla mnie tym pierwszym. Nie pamiętam też, czy obejrzałem wszystkie spotkania Agnieszki Radwańskiej w 2012 roku, kiedy dochodziła do finału. Ale pamiętam jedno. I zawsze z tym utożsamiałem Wimbledon. „Halo Łymbledon” – wybrzmiewało na początku transmisji. Choć słyszało się codziennie, nigdy się nie nudziło. Ba, czasem warto było włączyć telewizor tylko dla tego powitania.

Wimbledon i „Halo Łymbledon” Bohdana Tomaszewskiego były nierozłączne. Chciałoby się napisać nierozerwalne. Dwa słowa, niby tak proste, prozaiczne, a napisały równie piękną historię w dziejach polskiego sportu co najwybitniejsi sportowcy. Współistniały z niedawnymi sukcesami Agnieszki Radwańskiej, Jerzego Janowicza. Z najpiękniejszymi wspomnieniami i chwilami, których polski tenis dawno nie doświadczył i (obym się mylił) szybko nie doświadczy.

Rozpoczęcie tegorocznych The Championships na nowo wzbudziło uczucie pustki. Uwydatniło je. I przypomniało, jak wielką stratę ponieśliśmy my, wielbiciele tenisa i nie tylko. Żadne, nawet wypowiedziane najcudowniejszym, najdelikatniejszym i najbardziej wdzięcznym głosem „dzień dobry” bądź „witam państwa” nie zastąpi „Halo Łymbledon”…



Urodzeni 13 listopada

Prawie rok temu, po meczu Polska – Chorwacja, zadałem pytanie Radosławowi Szymanikowi, czy oczekiwanie awansu do Grupy Światowej Pucharu Davisa nie jest przypadkiem na wyrost. Jerzy Janowicz, choć niepytany, przejął mikrofon i powiedział, co mu leżało na wątrobie. Gdybym wtedy wiedział, jaką karierę zrobi to pytanie, zastrzegłbym je najpierw w urzędzie patentowym, opatrzył „copywrite’m”, a dziś byłbym bogatym człowiekiem i nie musiał pisać tego blogu.

Radosław Szymanik, gdy już został dopuszczony do głosu, odpowiedział, że nasze – bo przecież nie tylko moje – oczekiwania wcale nie były wygórowane, że prowadzoną przez niego drużynę naprawdę stać na to, aby znaleźć się w światowej elicie. Kilka dni później napisałem tekst, którego nie będę tu cytował – kto chce, niech zajrzy i przeczyta jeszcze raz: http://www.tenisklub.pl/publicystyka/felietony/22615/szosty-set/ . Dodam tylko, że dziś nie zmieniłbym w nim nawet przecinka.

Urodziłem się 13 listopada, jestem więc zodiakalnym Skorpionem. Kiedyś wpadł mi w ręce taki horoskop – nie pamiętam, czyjego autorstwa, na pewno z ilustracjami Andrzeja Mleczki: „Skorpion ma manię prześladowczą. Nic nie jest w stanie zmienić jego przekonania, że licznym, stałym niepowodzeniom winien jest zawsze ktoś inny, a nie on sam. Ze strachu atakuje pierwszy i od tyłu. Z przyjemnością dręczy zwierzęta i marzy o posadzie dozorcy w ZOO”.

Kiedyś żartowałem w gronie przyjaciół (mam kilkoro!), że mój charakter jest „do rany przyłóż”. Ktoś od razu dodał, że „gangrena gotowa”. Wszystko składa się więc w logiczną całość, ponieważ od byłego wiceprezesa PZT dowiedziałem się niedawno, że „potrafię tylko jątrzyć”.

Zgadzam się, że potrafię; nie zgadzam, że tylko. Ponieważ w przyszłym tygodniu zaczyna się sezon rozgrywek o Puchar Davisa, chciałem, korzystając z czyjegoś pośrednictwa, podrzucić Jerzemu Janowiczowi pomysł, że to dobra okazja do zakończenia nikomu niepotrzebnego sporu. Ja znowu zadałbym jakieś pytanie, on dowcipnie by odpowiedział, Internet doceniłby jego ciętą ripostę i sprawę moglibyśmy uznać za zamkniętą. Zanim jednak zdążyłem wysłać ten sygnał, odebrałem inny.

Dowiedziałem się mianowicie, że nie tylko najlepszy dziś polski tenisista, ale także jego otoczenie nie jest jeszcze gotowe na rozejm. Ktoś – domyślam się kto – doniósł rodzicom Jerzego Janowicza, jakoby podczas ubiegłorocznego Wimbledonu trzech panów R nie potrafiło ukryć radości z jego porażki. Panią Annę oraz panów Jerzego-seniora i Jerzego-juniora informuję, że Wasz informator źle zinterpretował sytuację. Owszem, prawie tarzaliśmy się ze śmiechu, jednak przyczyną naszej wesołości nie był wynik meczu Jerzego Janowicza z Tommy’m Robredo, lecz lektura tekstów Waszego informatora. Nie jest przypadkiem, że ten pan nigdy nie publikował na łamach „Tenisklubu” i – dopóki ja jestem sekretarzem redakcji – nie będzie. Na razie nie zanosi się na zmianę, ale na wszelki wypadek przez kilka dni nie będę odbierał telefonów od redaktora naczelnego, zresztą jednego z trzech panów R.

Nie potrafię sobie wyjaśnić, kiedy wepchnąłem się do pierwszego szeregu „fałszywych przyjaciół” Jerzego Janowicza. Już po owej konferencji prasowej oraz publikacji „Szóstego seta” spotkałem się z ojcem tenisisty podczas turnieju Tennis Europe w Łodzi i nawet gestem nie dał mi do zrozumienia, że ma żal czy to o pytanie, czy o tekst. Największą złośliwością (przecież uprzedzałem, że jestem Skorpionem, prawda?), na jaką od tego czasu pozwoliłem sobie pod adresem tenisisty, był śródtytuł reportażu z Wimbledonu: „W świecie ciszy”. Wyjaśniam, że nawiązywał on do całkiem już jawnej niechęci Jerzego Janowicza do rozmów z dziennikarzami. Zapewniam, i łatwo mi będzie to udowodnić, że w innych mediach ukazały się – i nadal ukazują – znacznie bardziej krytyczne opinie. Komentarzami „hejtowej” części Internetu nie warto się zajmować.

Dziś na ławie oskarżonych Jerzy Janowicz sadza trzech panów R. Jutro, być może, nie spodoba mu się głos spikera, pojutrze kapitan reprezentacji, a za tydzień prezes związku. Nie mam powodu skarżyć się na to towarzystwo. Mam natomiast podstawy sądzić, że niedługo nie będzie nam na tej ławce tak wygodnie, bo będziemy musieli zrobić miejsce także dla panów C, dwóch G, S, T, W, Z, Ż…

Przepraszam, jeśli kogoś pominąłem.

PS. To są wyłącznie moje opinie, których nie musi podzielać ani redakcja „Tenisklubu”, ani żadna osoba wspomniana w tym tekście z nazwiska lub jego pierwszej litery.